Ja, en toen stond ie weer voor de deur: verhuisdag…. Pffff, vermoeiend altijd wel. Ik heb er ook altijd veel zin in. Maar zie er ook tegen op. Beetje dubbel.
Wat een apart gebeuren toch: je pakt alles in en een paar minuten verderop pak je het alweer uit.
Dat vind ik ook altijd zo gek aan boodschappen doen. Alles in je mandje doen. Dan alles op die band leggen om het vervolgens weer in een tas te doen. Dat zou toch efficiënter moeten kunnen eigenlijk?!
De verhuisdag begon al met veel gezucht en gesteun van het verhuis team. Die wij gewoon vet betaalden voor hun werk. Maar goed, blijkbaar vonden ze het toch weer allemaal te veel, te zwaar en te veel losse trope. Ik snap dat ook wel. Dat hebben wij ook altijd. Maar goed, wat ik zei: klant is koning toch wel een soort van ergens?
Gelukkig was het die dag droog, anders waren we echt heel erg de pineut geweest. De garage werd nog afgemaakt namelijk, dus daar konden we nog niets kwijt, dus als heeft een dag in de voortuin gestaan.
Ze zijn tot op de verhuisdag bezig geweest met klussen in ons nieuwe huis, maar voor onze spullen kwamen, zag het er dus zo uit:
Meteen ook de enige keer dat het zo leeg en opgeruimd eruit ziet, denk ik.
Maar goed.
Ik heb alles gecoördineerd in het oude huis, zodat ze wisten wat allemaal wel mee moest en wat niet. Mari was bezig met klussen in het nieuwe huis. Echt een hele vermoeiende dag. Om 17.00 uur kwamen de kids en waren we niet bepaald klaar, maar hebben we toch samen pizza gegeten. Op het kleed zittend en kijkend naar “De regels van Floor” (want de tv deed het met wifi van de buurvrouw). Nou, dat is dan altijd wel echt een prettig moment,.
En: ons nieuwe bed van Goossens (the Switch, heet het bed) was ook die ochtend van de verhuisdag geleverd. Dus lekker slapen konden we ook!
We waren wel echt meer dan kapot en er moest nog veel…. Dus besloot ik dat het niet verhuisdag was, maar verhuis week. We hadden zo nog een paar dagen om het oude huis leeg op te leveren voor de sleutel overdracht. Dat gaf wel wat ruimte. Maar alsnog zijn we echt tot de laatste minuut tot de nieuwe bewoners kwamen inspecteren bezig geweest met trope in de auto proppen en heen en weer rijden tussen de huizen met steeds weer een volle auto. Op ons tandvlees, zaten we. Maar toch is het ook weer gelukt en zaten we bij notaris in onze klus kleding om dat stukje weer af te sluiten.
Wat een werk. Echt. En iedereen zegt: “je hebt het inmiddels al zo vaak gedaan, je zou toch denken dat jij hier nu expert in. bent?!”. maar dat valt dus vies tegen. Het lijkt elke keer weer zwaarder te worden (zal ook met ouder worden te maken hebben misschien) en ook al doen we echt heel veel troep weg, het blijft een ding….
Nou, weer wat van geleerd. Eventjes een tijdje niet verhuizen. Lijkt me fijn.
Liefs, Sanne