Hoe werkt dat nou?

Verbouwen in Spanje?

Het is best wel een heel proces.

Zeker van bezichtigen, tot aankoop, tot verbouwen en dan: genieten.

In april 2023 waren we pas voor het eerst in de regio Costa Blanca. Dat beviel toen heel erg goed. We hebben de omgeving toen echt ontdekt en dat smaakte naar meer.

Toch bleef (en blijft) ibiza favoriet. Maar goed, dat is gewoon helemaal niet te betalen.

Dus dan Benissa en omgeving toch? We bepaalden (nadat we naar ons huidige huis verhuisden) ons budget en keken wat we te besteden zouden hebben in Spanje.

Daarvoor stond wel wat te koop! Wat goed!

In de zomer van 2024 waren we aan de Costa Blanca op vakantie. Maar ook op zoek naar een huis. We hadden een aantal bezichtigingen gepland van te voren met een makelaar. Een Nederlandse makelaar die werkt in die omgeving. Haar collega was Michael, een spaanse man die wel echt goed Engels kon en met hem zijn we op pad gegaan. We hebben veel huizen bekeken. De een wat mooier dan de ander…. We dachten eerst ons droomhuis gevonden te hebben in Benissa (wat qua locatie wel een beetje onze voorkeur had), maar toch zijn we nog even naar die finca/bungalow in Javea gaan kijken. En dat is maar goed ook. Want dat was hem voor ons. Wat een leuk huis. Met potentie.

We deden een bod. Onder de vraagprijs. Dat werd niet geaccepteerd. Daar lees je hier meer over….

Gekocht dus!!!! Waaaaah.

We hoorden dus dat ons bod was geaccepteerd toen we nog in Spanje waren. Heel leuk!

We hadden toen pas 1 keertje gekeken in ons toekomstige vakantiehuis. In oktober zijn we terug gegaan naar spanje om de sleutels te ontvangen. En bij de notaris van alles te tekenen. We hebben toen het met wat lichtjes gezellig gemaakt en sliepen op matrassen op de grond in het huis wat nog echt niet van ons voelde…. Daar moesten we dus echt gaan verbouwen.

Dezelfde week hadden we dus ook een afspraak met de makelaar (Michael) en zijn schoonvader Ivan. Hij zou namelijk onze aannemer worden. Wat fijn! Michael kon de vertaling doen, want wij spreken echt best wel niet Spaans. En zo kon Michael ook af en toe een oogje in het zeil houden en ons een update geven. Want het is natuurlijk dan wel echt verbouwen op afstand.

Meteen toen wij weg gingen 1 november (na een paar dagen daar te zijn geweest dus voor de overdracht bij de notaris) zijn ze dan ook begonnen met de verbouwing. Eerst werd er gesloopt. De oude badkamers gingen eruit. De oude laminaat vloer eruit. Dat soort dingen. Daarna werd er weer opgebouwd.

Er werd gestuukt binnen en toen kwamen we erachter dat alle leidingen verrot waren. Helemaal niks meer waard. Dus…. Dat was een tegenvaller. Op afstand maar besloten: het moet gefixt worden. Dus daar mee gingen ze ook aan de slag. De nieuwe leidingen werden in de vloer gefreesd. Extra kosten natuurlijk allemaal wel…. Balen dus.

Maar goed, geen tijd om bij de pakken neer te zitten. Want met kerst wilden we er al kunnen verblijven. De kerstvakantie zou dus worden: een weekje Ibiza (huizenruil met ons huis in NL) en dan een weekje naar ons eigen huis, waar ook mijn ouders naar toe zouden komen. De verbouwing zou dus in fases gebeuren, hadden we afgesproken. Eerst de binnenkant maar eens af voor de kerst. Dat ging lukken, werd gezegd. Dus wij hoopten daar maar op en kregen alsnog zoals eerder gezegd elke week een update.

Tweede tegenvaller: de tegels rondom het zwembad waren ook echt niet meer goed…. Als daar een laag stuc overheen zou komen, zou alles binnen no time weer gaan scheuren. Dus het hele terras rondom het zwembad moest ook eerst aangepakt worden nog. Ok, prima. Incasseren en weer door.

Het zag er naar uit dat het op het nippertje ging lukken: van binnen zou alles goed genoeg klaar zijn zodat we er met oud en nieuw konden verblijven en ook mijn ouders daar konden ontvangen.

S’middags stuurden we nog een appje naar de aannemer: is alles klaar binnen zodat we het kunnen gebruiken? Moeten we nog ergens rekening mee houden? “todo es bien”. Was het antwoord. Ok, prima. Wij vlogen dus van Ibiza naar Alicante, huurden daar een auto en gingen via de action in Finestrat (voor kwasten en verf gerei) naar ons huis. We kwamen daar al wat laat aan, rond 19.30 uur. Dus het was al donker. En todo bleek helemaal niet bien te zijn…. Ten eerste kwam een zeer penetrante lucht van de coating van de vloer ons tegemoet toen we aan kwamen. Deze lucht sloeg zelfs helemaal op je keel en je kreeg er instant koppijn van. En overal op de plafonds zat schimmel…. Ik haat schimmel, want vocht is heel erg niet goed voor je lijf als je reuma hebt. Dus ik schrok er echt van. Ook hadden we dat “eventjes” niet gezien op de filmpjes in de update. Er was natuurlijk veel water gebruikt met het stuken. En als het dan koud is en er niet de hele dag door goed geventileerd wordt, krijg je dus schimmel….

Er was geen werkzame douche…. En er waren geen waskommen, dus ja….

Dikke, vette tegenvaller dus. En zeker als je dan zo aankomt, het is laat, je moet de bedden nog in elkaar draaien, de kinderen zijn moe van het reizen, ze hebben honger en dan dat ziet, dan denk je wel even: kut. Dat is niet wat we verwacht hadden. Snel schakelen kan ik altijd wel. Dus ik heb meteen een hotel geboekt voor een nachtje, waar we iets konden eten (en zeker niet onbelangrijk: ook een cocktail (s) konden drinken….) en dat was dan even dat voor die avond. Het hotel was super fijn en daar hebben Mari en ik een plan van aanpak besproken. We moesten in ieder geval even zsm meeten met Michael en de aannemer. Dat hebben we gedaan. En al hoewel Michael het veel al met ons eens was, vonden de Spaanse klus mannen dat we er makkelijk zo in gekund hadden…. En daar ook makkelijk oud en nieuw zouden kunnen vieren met mijn ouders. Mijn ouders, die ondertussen dus al onderweg waren (met de auto) vanuit Nederland. Nou, dat gingen we dus niet doen. Dus heb ik via Instagram gelukkig een huis kunnen regelen, waar we in de zomer ook geweest waren. De kinderen kenden het dus al en het was meer dan ruim genoeg om ook mijn ouders daar te huisvesten. Fjoe…. Kost wel wat extra natuurlijk, dat begrijp je. Maar goed: het is wat het is. We zien het maar als onderdeel van de verbouwing dan ofzo?

We baalden vooral ook omdat we graag aan de slag wilden, met schilderen. En aangezien er eerst schimmel weggewerkt moesten worden en we dan maar moesten hopen dat schilderen nog kon, konden we ook geen meubels in elkaar zetten en het gaan inrichten. Een tegenvaller in de time planning dus ook, op die manier. Dus eerst maar schoonmaken….

Wel hebben we gelukkig wat kunnen schilderen. De hele woonkamer hebben we kunnen doen, met plafonds en al. Wat een werk! We gebruikten de mooie verf Wallscrub van Shades By Eric Kuster. Hele prettige en vooral ook mooie verf. We hadden eerst een andere kleur voor ogen, maar die bleek te donker. Toen hadden we een kleur geprobeerd die te geel bleek te zijn in het Spaanse zonlicht. Dus gingen we uiteindelijk voor de kleur: Hazel. Een hele mooie subtiele kleur.

Nu zijn we weer net terug uit Spanje. Om de verbouwing af te ronden, de oplevering door te nemen met de aannemer. We konden er nu echt in! En we hadden nog een paar mini puntjes. Als het goed is, wordt dat aangepakt nu. We hebben de bedden in elkaar gezet, de slaapkamer van Jip geverfd (die van ons en van Bo komen de volgende keer….) en het huis ingericht met de spullen die er al waren (met transport). De verbouwing is zo mooi geworden. Eigenlijk wel hoe ik het in m’n hoofd had.

Dus was het stressvol? Met vlagen wel ja. Ook omdat we eigenlijk net nog in een verhuis en verbouw proces zaten hier in NL met ons huis hier. Alles kwam een beetje tegelijk, zeg maar. Maar goed, dat zijn we nu ook wel gewend.

Was het leuk om te doen? Ook zeker! Ik had elke week weer zo’n zin in de video update!

Kan ik het aanraden op deze manier? Ja, dat zeker ook! Ze hebben keihard gewerkt en er echt iets moois van gemaakt. Ons goed (over het algemeen….) op de hoogte gehouden. En ik hoor echt zoveel erge verhalen over verbouwen in Spanje. Dat van ons is dan eigenlijk heel goed en spoedig gegaan.

Zou je het nog eens doen? Ja, dat ook eigenlijk wel. Maar voor nu gaan we vooral even echt genieten van ons huis in onze Spaanse casa.

Liefs, Sanne